Vandaag sta ik redelijk op. Donkere gedachten teisteren me maar ik weet ze af te weren. Niet helemaal op de mooiste manier. Ik heb ze gekalmeerd met de gedachte dat ik mag starten met een joint vandaag. Maar goed. Ze zijn een soort van gekalmeerd en nemen niet meer de overhand.

Ik stap uit bed, breng het hondje naar beneden, draai een mooie joint en ga samen met mijn vriend de hond uitlaten. Ik rook de helft van de joint, voel me chill en de ideeën beginnen te stromen. We komen terug, we maken een planning en starten met de planning.

Dan blijkt dat mijn vriend halverwege wat anders heeft bedacht, maar niet heeft overlegd met mij. Dus ik denk we doen oude planning – nee er is iets nieuws – zonder overleg – dus ik krijg een kleine error in mijn hoofd. Met deze kleine error begint het allemaal.

En dit is niet de eerste keer, soortgelijke situaties hebben me vaker getriggerd. Ik kan ze steeds duidelijker als observeerder zien. Wanneer ik een planning heb gemaakt en iets word gewijzigd dan kan ik dat moeilijk handlen. Mijn omschakelproces is niet zo snel als de meeste mensen en ik begin altijd met een kleine error.

Want als dit wijzigt, dan moeten automatisch ook andere dingen gewijzigd worden. Dat probeer ik dan in mijn hoofd maar 9 van de 10 keer is er dan wel iemand in de situatie die tegen me praat. Hoe vaak ik ook zeg – “Wacht even, geef me even tijd” – het wordt meestal niet begrepen. Een paar seconde stilte (en dat is veel) wat ik soms kan krijgen en dan begint het gepraat weer. Mijn error probeert het gepraat ook te processen tegelijkertijd met het maken van een nieuwe planning. Tegelijkertijd met allerlei gevoelens die naar bovenkomen die ook weer allerlei gedachten veroorzaken die ik probeer te processen.

Dan is het geregeld, oke, nieuw stukje planning, we doen iets nieuws, prima. Pffieeewww, goed geregeld. Denk ik. Dan word er nog een stuk van de planning zonder te overleggen veranderd. De error word nu een complexere foutmelding. De gevoelens van de eerdere error zitten er ook nog, dus nu begint er een soort van paniek te komen die zich uit als een frustratie.

Niet mooi, stem verheffen, irritatie horen, nee dit is niet mooi. WTF is wrong with me vraag ik me weer af. Ik vraag weer om even stilte, laat me even denken, laat me het even processen. Maar met elk woord dat ik zeg komen er nieuwe vragen. Nieuwe vragen die mijn hoofd meteen wil verwerken samen met 10 antwoorden per vraag die natuurlijk mogelijk zijn en dan daar ook de antwoorden weer op.

GEEF ME HEEL EVEN. Het word niet begrepen. Waarom doe ik nou toch zo moeilijk als er maar een heel klein iets veranderd word? Terwijl ik het tik komen al weer 8 antwoorden en verklaringen naar boven. Pffiewwww. Ik zet een koptelefoon op mijn hoofd met harde techno. Ik probeer tot me zelf te komen en te verklaren wat dit toch allemaal is.

Ik besluit een stukje te schrijven en dit komt eruit. Ondertussen heb ik mijn vriend naar de supermarkt gestuurd zodat ik heel even wat alleen tijd heb. Ik en mijn kleine halve jointje die nog over was van vanmorgen.

Eens even kijken of we opnieuw kunnen starten, jointje erin en knallen met werk. Zucht. Werk.

Oké ik moet snel stoppen voor ik in de werkdepressie zak.

Fijne dag vandaag lieve mensen.