De tijd begint te dringen. Dat is het gevoel dat ik heb. Ik word er gek van. Niet alleen het gevoel dat de tijd begint te dringen maar ook het gevoel dat ik tijdstekort kom is een gevoel dat niet meer weg te denken is uit mijn leven.

Hoe krijg ik het ook in godsnaam voor elkaar. Soms hoef ik maar 2 dingen op een dag te doen maar dan krijg ik het toch voor elkaar dat ik aan het einde van de dag achterloop. Op een of andere manier krijg ik tijdsmanagement niet meer voor elkaar.

Nu ik dit zo schrijf vraag ik me af of dat misschien komt door nieuwe invloeden in mijn leven. Zoude die de tijdsmanagement beinvloeden? Kost het gewoon nog even wat tijd voor ik aan de nieuwe structuur gewend ben? Of is het gewoon een teken, een enorm teken. Het gevoel dat steeds sterker word omdat mijn ziel misschien uit alle macht wel een verandering probeert te weeg te brengen.

Wat ga ik aan deze tijddring situatie doen?

Ik moet iets doen met deze situatie. Het is nu op een punt gekomen dat niets doen ook geen optie meer is. Werk lukt me niet meer. Computer werk heb ik 15 jaar gedaan en eigenlijk had ik daar eerder mee moeten stoppen. Nu loop ik tegen het punt dat ik te lang doorgewerkt hebt en het me op sommige dagen gewoon niet lukt. En als het me wel lukt…Lukt me dat weer niet zonder huilen. Dat kan toch niet?

Dus niet alleen loopt de tijd te dringen, ook het werk lukt niet dus dan komt er ook nog eens een geld probleem issue bij kijken. Want, als er niet gewerkt word komt er ook geen inkomen meer binnen.

Risico’s nemen

Ik heb er veel over nagedacht en ik denk misschien dat ik er uit ben. Met dat ik het schrijf poppen ook de woorden misschien weer op papier. Mijn mind ziet allemaal obstakels en problemen dus het voelt nog niet alsof ik me echt overgegeven heb.

Misschien zit het hem daar wel in. Als je je niet compleet overgeeft zal dat je dat vervelende gevoel ook niet van je af kunnen schudden. Maar compleet overgeven is eng. We zijn opgegroeid in een wereld van angst en er op vertrouwen dat het goed komt is bijna niet te doen. Logisch eigenlijk ook aangezien we vanaf jongs af aan met angst worden opgevoed.

Dilemma’s

Ik heb nu een beetje spaargeld. Langzaam loopt het naar beneden. Ik ben al maanden bezig met werk oppakken. Excuusjes voor mezelf, dat ik het in het nieuwe jaar wel ga oppakken. En de intentie was daar hoor, maar pffiewww. Ik ben een paar dagen keihard doorgeknald, geld verdiend, veel werk gedaan. Maar pfff. Jankend, vol frustratie en met het gevoel dat ik continue de handdoek in de ring wil gooien.

Dat kan niet goed zijn. Maar hoe los ik dat op? Enige oplossing die ik me nu nog kan bedenken is zoveel mogelijk stoppen met het computerwerk. Terugdringen naar hooguit 2/3 uur per dag en die gaan dan naar het overbrengen van mijn kennis aan iemand die het computerwerk wel ziet zitten. Zo gaat de kennis niet verloren en blijf ik op de achtergrond toch nog een klein beetje betrokken.

Maar goed, zonder computerwerk ook geen inkomsten en dat betekent dat ik het van mijn spaargeld moet gaan doen. Super eng natuurlijk. Dat is een beste investering.

In de komende 2/3 maanden ga ik dan bijna niet meer werken aan het computerwerk en in deze tijd wil ik een plan maken. Een ander deel van dit idee is namelijk dat ik in het buitenland een stukje land wil kopen. Dus het plan zal iets te maken moeten hebben met wat er op het land kan gebeuren om geld te genereren.

Het dilemma? Gaat het me wel lukken? Wat als ik straks een stuk land heb maar geen geld genereer? Wat als ik straks geen stuk land kan vinden en het geld gaat langzaam op? Ik weet het niet, als ik het zo opschrijf lijkt het wel mee te vallen maar van binnen voelt dat toch wel heel anders.

In mijn relatie is ook onrust. Alles voelt veel. Overleven vandaag maar.