Wat haat ik mezelf. Wat haat ik mezelf toch zo ontzettend veel. Ken je dit gevoel? Kent iemand dit gevoel? De gedachten die maar niet stoppen? Alleen maar negatieve donkere gedachten. Zo donker dat je ze niet eens kunt delen.

Want delen heb je wel eens geprobeerd. Je licht het topje van de sluier op, deelt heel voorzichtig een paar van je gedachten. Niet in vol ornaat natuurlijk, maar subtiel, met een roze lintje er omheen. Dan zie je de gezichten, de veranderingen van energie. Dan weet je het eigenlijk wel. Dit zijn dingen die je beter niet kunt delen.

Mensen zeggen wel dat je alles mag delen. Maar eigenlijk is dat niet zo. Eigenlijk werkt dat niet zo. Want hoe kan je alles delen als bij het eerste wat er gezegd word al meteen een verandering is in de energie? Hoe kan je dingen delen als je ziet dat je iemand anders beïnvloed? Hoe kan je dingen delen als je daarmee iemand anders ook omlaag haalt in zijn of haar energie?

Alleen

En dan ben je alleen. Alleen alleen alleen. Je kunt het met niemand delen. In mijn hoofd gaat het los. Ik schrijf van me af, maar het lijkt niet te werken. Wiet helpt. Drank helpt. Drugs helpt. Maar dit helpt maar voor even. Zodra dat voorbij is is alles er weer. Misschien nog wel erger. Wat een grote tyfuszooi is het toch ook allemaal.

En dan zijn er dierbare die je verlaten. Het is niet persoonlijk dat weet ik. Maar godverredomme wat doet het pijn. Hoe kan je nou deze wereld verlaten. Je eigen leven beëindigen. En ik ben hier nog steeds. Terwijl ik weet dat het daar misschien wel beter is. Want hier. Hier is het KUT.